Seni Yüklesin Rüzgar Sırtıma

O kadar sulayıp da

Olgunlaşmadan el sürmediğim

Tadını almadığım günlerin

Dalına kuş kondurmadım

Kurtlandı yalnızlığım şimdi içimde

Bir kasım soğuğu vurdu düşlerimi

Tutun

Kopmasın hayallerim

Düşmesin çürük zihinlere

Kurtlanmasın kimsenin içi

Bilen bilir

Ne bozuk sevdalar biriktirdik

Gecenin kara kumbarasında

Sabahı olmayan derin uykularda

Zaman koyamadan soldu zihnim

Ekmeden filizlerimi mevsime inat

İlle bir mevsim kölesi olacaksam

Ne soğuk, ne sıcak

Müebbet olsun açmayan çiçeklere

Ve seni yüklesin rüzgar sırtıma