Ahmet

Kapılar, kapılarımı pervazlarından çiviledim.

Pencerelerimi kırdım ve kalın kalaslarla kapattım.

Kendimi, yalnız kendimle bıraktım.

Ruhumla tutuştuğum bu kavgadan, hüsranla ayrıldım.

Ahmet! Artık kendini kandırmayı bırak.

Aynaya bak,

Sen gülmeye çabalarken

Yüzüne bakacak olan sadece donuk bir surat.

Her şeye rağmen vazgeçemediğin yarın,

Aynaya tırnaklarını geçirip, kaybolacak.

Kaybolacak varlığıyla, yokluğuyla,

Bir gün hakkını alacak bedeninden, korkularıyla.

Ahmet! Korkutma artık kendini Azraille.

Senin sonun ne bir şeytandan, ne de bir melekten.

Kendi ruhunu kendin sökeceksin bedeninden,

Ve lanetler yağacak sana ellerinden!

Seni gördükçe insanlar boğulacak kibrinden .

Nefesleri kesilecek, kaskatı olacak çehreleri.

Kader sarmış insanlığı alçak pençeleriyle,

Ne oyuncusuyla anılır hayat,

Ne de sahneleriyle.



Furkan Ahmet Hazır

Yorumlar (3)