Kentin Batıl'ına Sıkışan Hayat

Sıkışmıştı hayat kentin batılına
Yürüdüm
Siyah beyaz bir film karesi gibiydi yalnızlık
ve Tahir olmak ayıp sayılıyordu
Önümde uzayıp giden yolda

Birçok şeyin sihirli bir yüzü yoktu artık
Sadece şiirlerde yaşıyordu renkler/
Günler mavi bir telaşla başlamıyordu
ve direnmek anlamsız geliyordu griye
Oysa ben korkuyordum
Gökkuşağını kaybetmekten

Bir zamanlar çok olanlar
Şimdilerde bulunmaz Hint kumaşından sayılıyordu
ve erkenden öldürülüyordu
Ömrü kitap aralarında uzatılacak çiçekler

Her şeyin değiştiğinden biraz daha fazla değişmişti
Pembe panjurlu hayaller
Artık çok katlı kiralanıyordu
ve koşturan çocuklar yok bahçelerinde
Sevmelerse
Yüksek duvarlı
ve demini almamış çay kıvamındaydı

Yürüdüm
Ardımda kara önlüklü okul yıllarımızdan kalan
Bir gülücüğün ağlaması
Gün ışığı henüz düşüyordu kente
ve çok amaçlı bir eşya gibi kullanılıyordu aşk

Hüseyin Özüpekçe

Yorumlar
  • Henüz yorum yazılmamış