Ahmet Çıtak

Über das Gedicht

ŞİİR Sanatlar içinde şiir en garip... Bileni de yazar bilmeyeni de Kefen niyetine efkara sarıp Öleni de yazar ölmeyeni de... Kimi Çin Seddi'ni yıkar kalemle Kimi dalga geçer cümle alemle Yakın akrabadır hüzün elemle Güleni de yazar gülmeyeni de... Uğradığı beşer irkilir birden Nasibini alır hayırdan şerden Güneydoğu gibi gittiği yerden Gelenide yazar gelmeyenide... Aruza, heceye serbeste nazır Bir kibar cellattır infaza hazır Ya da her mısrada bir ince huzur Bulanı da yazar bulmayanı da... Gökkubbeyi yere indireni var Güneşi çayına bandıranı var Kaf dağına anka konduranı var Olanı da yazar olmayanı da... Kimine efendi kimine köle Kimine acımaz düşürür dile Kimine bir ömür bitmeyen çile Dolanı da yazar dolmayanı da... Girdiği akıldan bir daha çıkmaz Kimsenin yaşına başına bakmaz Koklamadık hiç bir çiçek bırakmaz Solanı da yazar solmayanı da... Hep emre amade hep hazır kıta Yeşile maviye böceğe ota Nağmelerden nağme notadan nota Çalanı da yazar çalmayanı da... Kimine kor ateş kimine küldür Kimine bağbandır kimine güldür Gitme diye yanan aşığa dildir Kalanı da yazar kalmayanı da... Kurtulmak istersin denize atıp Bazan bal yaparsın zehire katıp Gurbet eller gibi yakadan tutup Salanı da yazar salmayanı da... Arada sırada olsa da belam Şiir hem nimettir hem ulvi kelam Bir tatlı tebessüm bir sıcak selam Alanıda yazar almayanıda... Ahmet Çıtak