14 Şubat' ın Gelmişine De Geçmişine De
14 Şubat' ın gelmişine de geçmişine de...
ölü hayallere g/ebe içimden
vura çarpa bakışlarımı gerçeklere
geçiyor gözlerinin ıssız c/an mavisi
yapayalnızlığın yörüngesine
sesinin yankısını örerken
sözcüklerimin son damlasını
katık ettim çiy çiçekli sarsak sabahlara
kurarken sürgün aşklara karanlık kapanlarını
saçlarından kopardığım sonbahar
sarı hüzün kanayor ellerimin kırsalında
kahpe gülüşlere sızılanıyor
alnından vurulmuş utangaç öpüşler
yetim sevinçlerin g/izine
yüzü kızarık merhabalar çiziyorum
göz renginde büyütürken üç harfli cinneti
tutup kabuğundan
içimde lacivert mavilikte süzülen
hangi yaranın ipini kessem
nafile
can çekişiyor
öksüz tasvirlerin takvim maktülü
geçmişin mana kanamalı 14 Şubat'ı ellerimde
sarsıp derinden görülmekten eskimiş rüyalarımı
umuda uçuruyorum
içimin kanatsız kelebeklerini
kirpiklerime çarpıyor
gözlerinin ağır tahribatlı tuzlu mavisi
{nasıl bir sevda cinnetiyse bu?}
masalsı bir betimleme sanki
alel acele ayaküstü karalanmış
uyak ölüsü aşk şiirim
kapatıp sımsıkı yaralarımın acı kapısını
tutup sevmelerin soğuk elini
paslı yalnızlığın kovuğuna birikiyorum
belki gelirsin diye
saklanıp yıldızların gölgesine
adımlarına biriktirdim gözlerimin mecalsiz ferini
ürkütüp kalp atışımın soğuk ritmini
adımlıyorum avuç içi yazgımın dar sokaklarını
uyandırdım bin ninniyle uyuttuğum kalbimin ahengini
çarpa çarpa parçalanırken sensizliğe
yine sana açılıyor sevmelerin gıcırdayan kapısı
sevmek, yürek ucu
aklımın rahminde ölü bir aşkı büyütüp
kundaklamak 14 Şubat avuntusuyla
uyanmak; güneşine geç kalan sabah telaşıyla
sayıklayıp yıllardır için için
aşk düşürmek dayanılmaz yürek sancısıyla
inan çok buruşturdum
dilime dolanan ölü cümleleri
tırnaklarımla kanatıp karanlık gömüsü geceleri
yıkıyorum göz suyu sensizliği şimdi boylu boyunca
üç noktadan sonra ki virgüle astığım
lanetli 14 Şubat'ın kimsesiz ayak ucuna
Utku Aksu 10.02.2016 Detmold