15 Yaşım
Eskiden sevmezdim kendimi anne
Çekilirdim odamın sessizliğine
Kalemim, defterim
Yazardım, yazardım kendimi anne
Kendimi, kendime yazardım, yazdıklarımı bir ben bilirdim
Sevimli bir çoçuk mu olamadım anne?
Hiç mi sevmediler beni?
Çocukluğumu hatırlamıyorum hiç
Arabam, bilyem, uçurtmam olmadı benim
On beşinde kalabalık bir şehrin kucağında
Büyüdüm anne
Ama zordu sensizlikte, şefkatli kolların
Zor bir ömrün faturasını öde öde bitmedi
Şimdi bilyem de uçurtmam da arabam da var
Aşklarım da oldu aşık olduğumu sandıklarım da
Seviyorum dediklerim de
Güvendiklerim de inandıklarım da oldu
Ama en çok onlar kırdı beni
Şimdi yaşadıklarıma da kader işte şans
Her insan kaderini kendi belirler
Ve kaderini yaşar
Rızıkla kaderi karıştırdık
Şimdi daha çok seviyorum kendimi anne
Biliyor musun sevimli bir çoçuk yüzüyüm
şimdi
Seni eskisinden de daha çok seviyorum
anne