A

bir gün dayanır kapıya iki candarma

alır götürür beni o bilinmez ebede

yargısız ve sorgusuz

anacığım bakakalır öylece

yüzü mahsun

gözleri dolu dolu

üşenmez anacığım

gelir her mahkemeye

elinde tek karanfil

yüreğinde umutlarla

hakim bey kırmıştı en son mahkemede

benim için kalemi

anacığımda bir tebessümü çok görüp

ayırmışlardı kuzusundan

ondan sonra

yolu düşerdi her görüşte mapushaneye

üşenmezdi gelirdi

elinde iki küçük poşetle

birinde üç beş don fanila

diğerinde bir karton cigara

bilirde mapusda

tek dostun cigara olduğunu

dumanında hayalleri

külündeki isyanı duvardaki çizikleri

bilirdide

bilmemezlikten gelirdi.

dertleşirdik ben hüzünlerle anarken

dünü

annem bügünlerden hayal kurar umutla beklerdi

ne bilsin anacığım

kimilerinin a dedi diye götürülüp

kimilerinin a dan z ye sayıpta sokakta gezdiğini

bilirdi

anacığım bilirdide bilmemezlikten gelirdi.

üşenmezdi anacığım

enson geçtiğimiz bayramda geldi

açık görüşe

elinde küçük bir poşet

içinde

bir don

bir fanila

birde marılbora cigarası

oturduk

anne diyesim geldi

sus dedi

gözleri konuşuyordu

bak dedi sen çocukken birileri vardı

son mektubunda şöyle demişti

hayatta çok yaşamak değil

yaşadığı süre içinde

birşeyler yapmak daha önemlidir.

kim diyesim geldi.

sus dedi

ondan sonra anacığım hergün geliyordu

elinde bir karanfil

üstümü düzeltirken hissediyordum sıcaklığını

sesine cevap vermeden dinliyordum.

ama olmadı onuda çok gördüler

oda şimdi yanımda huzur içinde

binlerce çocuğuyla karanfiller içinde