Ablagül

(Semran Dinçel'e)

onun yeri ayrıydı

kollarıma gül ısıran ablalardan

o yedeğiydi annemizin

ben ilk mektepli ? o İdâdîli

annemizin gönderdiği mektupları

daha hızlı okurdu benden

altı kardeştik biz

o, beş dikenin tek gülü

beş diken bir tutardık

gündüz gül nöbeti

dikenlerinin gülüydü o

rüzgâr estiğinde bizden önce üşür

ve mutlaka ona dokunurdu

yağmurların ilk damlaları

kül rengi kedilerin gezdiği çatımızda

gözyaşları sırça güzelliğinde gece

o, bir başına dinlerdi bülbülünü

olmuştur gizlice saat kulesinde

dikenlerine rağmen

bekleyeninin ellerinde bir gül

kanayan çocukluğuma bastırdığım

gül işlemeli mendilin gergefinde

maharetli elleri

azarlamayarak çoğaltan

özlenen anne sesim

bilmelisin ablagül:

ölmedikçe

diken kopmaz gülünden...