Acılarımı Yıkıyorum

Sabah ilk ışıklarını karla getirdi

Soğuk kulaklarımdan doğru akıp gitti

Derinlerime beklide en içime doğru

Çıkmasına izin veren olmadı belki

Sabahları güneşte acılarımı kurutuyorum

Dümdüz uzandığımda yerde

Soğuk sular akıyor sakallarımdan aşağı

Yüzüm yerlerdeymiş yeni fark ettim

Halbuki kaybolmasın bozulmasın diye

Acılarımı soğutuyordum

Simdi yaz yağmurunun altında

Kendime boşluğumu yazıyorum

Zaman bitermiş ve sular dururmuş

Kulaklarım soğuğu değil sessizliği buldu

Mezarımın başında acılarımı yıkıyorum

Hayat bana ben ona yalan söyledim

Gırtlağıma kadar acıyla dünyamı değiştirdim