Acının Adımları
günler akşam artık
mevsimler kör
sonsuz maviliği bıraktığın
gözlerinde
bir kent kadar çoğalıyorum şimdi
duvarlarımdan
telaşla dökülen ten fısıltılarında
yağmurlar biriktiriyorum
sensiz filizlendirdiğim düşlerime
sana gelin ettiğim beyaz bir aşkın ardında
parçalanmış özlemlerim
kapatırken ruhumun çatlaklarını
ayrılığının zamansızlığına
isyan ediyor dilim
gülüşün
bahardan kalan kış güneşi
üşüyen anılarıma
al bir sevda
türküsü söylerken
acının adımları yankılanıyor
derinlerimde bir yerlerde
umut kuşumun kanadı kırık
içime hapsettiğim suskunluğum
sancılı doğumlara gebe
buğusuyla duygularıma
mühürlenmişken dudaklarım
de bana!..
yokluğundan daha karanlık ne var ki
gücün yeterse eğer
çık düşlerimden
ya da
tükenişime sen kala
nefesim ol
bir daha!..
heyecanım ol
bir daha!..
yeniden yarat bende kendini