Acının Giydiği Gömlek Gibiyim

Ötesi yok işte ben bu kadarım

Sıksanız iki damla kırsanız iki parça

Dilim nerden bellemiş vallahi bilmiyorum

sözcüklerden mısra türetir durur

Başkaca faydam yok dönen dünyaya

Hiç durmadan yürüsem de hep olduğum yerdeyim

Kaçıp gidemiyorum her yol bana dönüyor

Kalsam karanlığımla kendimi boğuyorum

Kurumuş bir ırmağın yatağı gibi suskun

Şu söğüdün incecik yaprağında payım yok

Hiç bir şey sormayın artık dilim dönmüyor

Adım ne? Yaşım kaç? Ben kimim? Haberim yok

Acıların sırtına giydiği gömlek gibiyim

Paralanmadan esvap değiştirmiyor hayat

Uçuverip gitti artık serçe kadar gülümsemem

Yuva kurması zor elbet yüzüm böyle zemheriyken

Ağlayan bir anne gibi kaybolmuş yavrusuna

Kalbim vurup duruyor kendini şu gövdeme

Biliyorum, ne tarafa çevirirsem yönümü

Ya yolda kalacağım ya da yol tıkanacak

Hayatın boğazında takılıp kaldım öylece

Bekliyorum bakalım ne zaman yutkunacak

Hangi dediğim çıktı ki bugüne kadar

Şu saatten sonra bana kim inanacak

Ah beni böylesine korkutan nedir?

düştüğüm kuyuları yurt bellemişim.