Acının Rengi

Gözkapaklarımın düşme sesine uyandı uykular

Suskunluğu yırtıldı gecenin

Hüzün koşturup durdu

Koydu başını yastığa hiç konuşmadan

Uyku uyudu

Aynaya baktı yüreği çocuk geçip koridoru

Yaşlanmıştı gölgeleri

Verdiği hep sevgiydi hiç alamadığı gibi

Düşündükçe üzüldü

Üzüldükçe düşündü

Sevmek dedi fedakârlıktı hani

Alışkanlıklarından vazgeçmekti

İnanmaktı, güvenmekti sebepsiz

Yeni bir alışkanlıktı belki

Belki yaşlanmak

Yüreği kırıktı, kırıklar da kırıldı

Yaşamak dedi hem anlamsız hem lüzumsuz

Ortada imzalı bir senet var

Doğum hak

Ölüm kusursuz

Beyazlarında dolaştı saçlarının

Acının rengi beyazdır dedi

Pınarlarında üşümüş iki damla

Birinden kendisi düştü

Diğerinden sevgisi

Acının rengi beyaz dedi tekrar

Oysa ne çok severdi siyahın yanında

Yumruklarını sıktı

Bu son dedi beyazlara bakıp

Omuzları çöktü, gölgesi yıkıldı

Hayat sadece yürek atışıydı