Acının Rengi Sıcaktır

Her acının başkadır rengi

Gerçek hıçkırıkların sessizliği gibi

?Su insanı boğar, ateş düştüğü yeri yakar?

İnsan; insan olduğunu

Kalp gözü açılınca anlar

Düşünceyi terbiye eden

İçinde acıları ehlileştirirmiş

Tanımındaki gülüş

O ki;

İşte bu kadar yorgun

Kalbe teselli veren sözler bir yana

Gördüğün kadardır gerçek olan

Arkasında tek bir saklı kalsa an

Her şey farklı olur inan

Yoksa her şey yalan

Yoğrulurken ekmek teknesinde

Her yeni gün; Bir hayat

İçsel düşleriyle birlikte canlanır

Kaybolmadan kayıp düşler ardından

Saklıdır gözlerinde renkler kimi zaman

Örtse de güneşi ışıltısından

Gördüklerin bir yanılsama sanma

Perde hep ıslak

Rengi ise çok sıcak

Topraktan yoğrulup doğrulan hayat

Sonsuz mu sanırsın fanidir kâinat

Görünmez dışından hiçbir hakikat

Gözyaşı ile hüznü eritir

Can damarında akar kan

Saydamdır cam, kırılgan

İşlenir damla damla

Üfler hayatı bir fiske ucundan

Can bulur sıcak forum

İçinde burkulur kum

Çaresiz erir tavında

Yine ateşe döner

Yürek yakar ocak

En saf haline döner yine olur toprak

-Parçalanmış bir yaşamın ardından

İncecik ipliklerden sağlam bir anlam örgüsü dokur varoluş-

Düşün ki; çıplak yaşamından başka

Kaybedecek hiç bir şeyin yoktur

Bilirsin ki; iyiyi ve kötüyü ayıransın

Çekilen bunca acıdan bir anlam buluyorsan varsın

Bunu da bil...

Gözlerini kapat

Yüreğini sıcacık aç

-Hiçin arasındaki çokluk-

Baştan şekillenir mi sence bu boşluk!

18 Ekim 2009 İzmir