Acıya Katlanmak

Açık bırakılan kalp kapakçıklarından

içeri sızıp da acı

sürünmeye başlayınca tünellerimizde

yaşlı bir köstebek gibi;

Zaman, sanki eksik akıyor.

Ağzına paslı bir kadeh, bolca süt dayanmış gibi

Günlerin boyu

Ertesi günün sabahına dek uzuyor.

Gökdelenler bile, acıya

eşlik eden kum tanelerinin yanında

epey kısa kalıyor.

Anlayacağınız;

Dramatik hikayelerde baş rolü

Geçmek bilmeyen,

o tipik zaman oynuyor.

Kapamak istiyoruz sonra

gözlerimizi,

merhem zannedip uykunun derin hiçliğini.

Fakat ne yazık ki;

Buruşuk gövdemiz, tahterevallasi karabasının;

Everestin buz tutan soğuğu kesiyor rüyaların

mutlu akıbetini.

Sırf acıyı tam ortasından kesmek için;

Fahişenin ellerine bakire bir barut,

İhtiyara genç bir ölüm meleği

ve tüm tarlalara mayın bırakacak olsam;

Tanrı şairlerden bilecek kıyameti.

Nedeni budur ki yalnızca

İzlemekle yetiniyorum acımı, acını

Tıpkı mezarlıkların,

ziyaretçileri

donuk bakışlarla izlediği gibi.

Nedamet; keşke;

nam-ı diğer pişmanlık...

Tarihi geçmiş enkaz yığınımızın küfünde,

Fırından yeni çıkmışçasına

Kalabiliyor pişmanlık; sıcak ve taptaze.

Leylakların hoş kokusuna burun sürerken,

Gözümüze takılan yabani ot gibi bu pişmanlık;

Koparsak, ayırsak da çiçeklerden,

Hiç gitmiyor, gidemiyor insanın bahçesinden.

Ve keza ben de tıpkı sizin gibi

Tokalaştım insanlarla; elleri terli.

Bir tür kabir azabıydı

onlar için kendi gövdeleri.

Kimisi,

piyano tuşlarını doğrardı kulağına

Duyabilmek için müziği

ve kimisi inanıp,

?yürümezden önce gerekliliğine düşmenin'

Koşardı kötürüm baldırlarıyla;

kendini bastona mahkum edecek çayırlara.

Acılarımız birbirinden farklıydı;

Oysa ki yayılan boğucu sis,

yakıcı alev ondan kopan,

tecrit odaları gibi hep aynı.

Ve katlanmaya çalışırken acıya,

Bilmiyorduk;

Biz ölümü beklerdik aslında.

Bir kibrit olsam,

babam yanan her ateş;

Tükenirdi çoktan nesli piçliğin.

Kuzgun olsam;

bulutlar yatağım

Mıktanısına çekilmezdim yer çekiminin.

Çocuğun dilinde bir masal;

ya da çocuğun ta kendisi olsam

tekrardan!

Ah şimdi savaşlar ucuzlukta;

Tecavüz peynir ekmek gibi satılır

buralarda.

Çok sonradan anladık, Tanrı diye biri

hiç geçmemiş

gecekonduların sokağından

Ve acıya katlanabilmek artık;

daha zor,

yaşanmış tüm acılardan.