Acıyla Ödeşir Zaman

iki arada bir derede yıllar

ruhumu kurcalayan bu sayrılıkta

yıllar

çabucak kabullenirlerken mutsuzluğu

acıyla ödeşir zaman

zamanın süsüdür çünkü ölürken yalnız olmak...

ayrılık yarıya indirilmiş bayrak

anılarımın gönderinde

yani ben hep sensizim

ağlayan çaresiz bir yüze benzer denizler

yorulmam hiç

sevmek beni körkütük şapşallaştırırken

ölümden kopya çeker hiçleşmek

yabancılığı bile uzak bir kentte

annesiz bir çocuğun ilk kışı ömür

nerde nasıl olursam olayım üşüyorum

yorulmam hiç...

ağırlaşır gökyüzü

özgürlüğe sevdayı taşımak zorlaşır

gene de en güzelidir

ayakta gülümsemek zorbalığına bencilliğin

bedeli yalnızlıktır

kuşları maviye kir gibi görmemenin

zorun gerekçesindeyim

sanki dünya barikatıydı kötünün

ama aklımda tarih vardı

yanımda dün

yüreğimde adresi bütün ütopyaların

dünya barikatını aşıp

gülüşün olacağım sevgilim

tülü aralanacak gülü bölüşmenin

gerekirse öleceğim...