Adam Gibi Adam

Mehmet Avcı'ya ithafen

Bir adam vardı tanıdığım

Ne namert ne hain,

Ne gaddar ne de insafsız.

O, bir omzu düşük ağ(ı)r/ılı delikanlı

Gibilerle değil harbilerle yazan,

Yalana aman vermeyen,

Özü sözü mert,

O sabır taşı, mangal yürekli

Adam gibi adam

İsmine cismine bakıp

Bu da kim ulan?,

?Bu nasıl şiirdir? demeyin

Gül İstanbul'u okumadan

Hele bir de Muhteşem'den dinlemeden

Anlayamazsınız şairliğini

Şairliğindeki adamlığını, mısralarındaki ustalığını

Yürekli duruşunu...

Anlayamazsınız dedim ya

Yargısız infazda bulunmayın

Çünkü adam yazdı mı O'nun gibi yazmalı

/.../

Yağmurlu bir Nisan günü

Cumartesiyi pazara bağlayan gece

Bir telefon;

O'nun sesini duyuyordum

Bursa'dayım diyordu

Halbuki on dört gün önceden ansızın gelmişti

Yağmur susmuş,

Güneş açmıştı Pirinç Han'a

Kıtlama içilen bir bardak çaya

Bin sayfa yazacak gibi düşünceli

Bir o kadar da hoş sohbetli

İşte o adam;

Bir zamanlar gidiyorum demiş

Adam gibi gitmişti.

Yakmıştı yüreğimi.

Besteleriyle, şiirleriyle...

Kendini adam zannedenlere,

İçinde adam olmayan

Şair elbisesi giyenlere,

Sahte suratlı bakışlara,

Siper etti gövdesini

Ve gitti...

Sessizdi gidişi

Her gidişin birde dönüşü vardır derler ya

İşte öyle bir şey

Ama gitmek yakışmadı bu adama

Bekliyorum,

Yılmadan usanmadan.

Belki de gelir döner ya

Hoş ben geleceğini ummuyorum ama

İşte öyle bir şey.

Onu tanımak yürek ister

Cesaret ister,

Onu anlamak adam ister

Onu yazmak sevgi/emek ister sayfalara

Ve ona adam demek adam ister

Adam gibi adam

Ümit etmek de öyle

Yol uzun Hocam

Yak bir cigara daha

Ateş olsun tütsün Pirinç Han'da

Duman olsun gitsin Ulu Dağ'a

Sessizce ve yavaş yavaş...

/Geldi

Esti

Geçti

Gitti.../

Uğurlar olsun.

Ben gitmeni sevemedim be ADAM

NeYzEn.. / Kasım 2008

NOT: 16 Nisan doğum günün kutlu olsun Hocam