Adam ve Çocuklar ve Akdeniz ve Mavi

sen giderken kanıtlandı

geciken bir umudun özgüveni

telaşlı birileri vardı sesinde

bulduğum tüm aşkları yitirdim

sesinin ıssızlığındaki dünyada

ve ben o dünyadan değildim

hayat çok eski bir kabahatmiş gibi

yollar durdukça bitecek

bir çocuk bir kenti kucaklayacakmış gibi

hep telaşlı birileri vardı sesinde

sonra tanrıları duyduk

ter kokan bir sevişme

yalnız bize haram son bir sevişme

ve gözlerini yeniden keşfetmek düşlendi

içimizdeki bir ormanlık boşlukta

yakındık ve nefes almıştık böylece

bütün ışıklardan çekip gitti yüzün

aramızdan bir savaş geçti o sıra

ben çocukları sustu sandım

bütün ışıklardan çekip gitmişti yüzün

gelip saçlarına kadar dayandım

karanfil bırakıyordu çocuklar

çok eski bir devrime

orda bir cinayeti örtbas ettim

bir şaire kalfalık

bir şiirde yaz kokusu duyuldu

koştum bir şiirle koyuldum sesine

hep telaşlı birileri vardı sesinde

ellerini karanlıkta da üşütmeye hazırdım

yoksa nasıl kapanacaktı içimizdeki boşluk

şehirli bir gürültüden geriye kalan

yorulan yanılan ama hep susan

cesedini gururla taşıyan

kızların gelin olup çıktığı

beyaz avlulara ormanlar kuran

güneşi ve çöpçüleri kurtaran

yalnız yalnızlık kuyruklarında uzayan

elleriyle gemiler yüzdüren

bir adamdan öğreniliyor artık

hüznün aralık bırakıldığı bütün ayrılıklar

bir adamla küçülüyor

ve bir adamla üşünüyor yaşanılmayanlara

bütün ışıklardan çekip gidiyor yüzün

bütün ışıklardan çekip gitti yüzün

bütün ışıklardan çekip gitmişti yüzün

aramızdan bir akdeniz geçti o sıra

ben gözlerini mavi sandım...

Ocak / 2014

Deniz Pınar'a teşekkürlerim ile...