Adana Seni Saklardı

öğlen sonrası olurdun

ağustos gibi üşüşürdü üstüme zaman

bahçeleşirdin

sendeydi ağaç çeşme umut güzellik

tüylerim ürperirdi akşama doğru

çıkmaz bir leke olurdu yüzümde seni beklemek

gök

kucaklaştığım yokluğunun silueti olurdu

ak kanatlı kırlangıçlar kızıla boyardı göğsümü

Adana seni saklardı

türkümün son sözünden...en....

türkümde gözümden sakındığım

ümidim...sen...en...

turunç ağaçlarına su mu yürüdü

üstümde tozlanmış ilkyaz hüznü

Adana ışık ışık

çil çil evleriyle seni mi saklıyor

damarlarımda yoksul bir sarı sıcak

kenar mahallelerinde ettiğim kavgaların

en sonuncusunda yenildim sana

düşlerimde de susuyorum sana çukurova

kırdığım uçurtmaların iplerine

taktığım mektupların hatırına

küsmüyorum güvercin yari göklerine

ve ben böyle küfürbaz kaba adam

hesapsız kitapsız sevmiş dünyayı

mazlum yanımsın Adana

en mahzun alışkanlığım

kızgın asfaltında en deli maceramdayım şimdi