Adı Barış

dünyanın en yaslı çocuğunu gördüm

aç

susuz

kimsesiz

bir elinde kan revan ak bir güvercin

bir elinde çiğnenip tükürülmüş bir kaç zeytin

babası aşkmış

vurulmuş

anası umutmuş

kırılmış

yurdu insan

sürgün

vatansız

meğer hiç doğmamış

adı barış

dedi ki tanrılar

bilinsin ki bahşettik

toprağa şefkati ve doğurganlığı

suya gülmeyi ve gözyaşını

güneşe umudu ve ışığı

evreni sevgiyle bezeyip

toprak su ateş

hepsini birleştirip

aşkı var etsin diye

nefes nefes

insanı yar/attık

ve insan

kibiri

ve hırsı

ve vahşeti var etti

çatlatırcasına iblisi

ve insan ölüme doyurdu toprağı

dehşeti saldı yeryüzüne kibirle

ve su gibi kan akıttı göğün göğsünden hırsla

nefreti acıyı gözyaşı yağmurlarına katarak

ve ışıktan saklandı vahşetini gizlemeye

güneşe sırt çevirip

tüm umutları karanlıklarda boğarak

inanamayarak yarattıkları bu çirkinliğe tanrılar

öfke ve şaşkınlıkla

utanarak terk ettiler dünyayı

o gün bu gündür

insanoğlu kendi tanrılarını yaratır

her tanrısının adını aşk koyar

örtmek için suçlarını...

dünyanın en yaşlı çocuğunu gömdüm

yok

yoksul

yapayalnız

bir gözünde sönüp giderken tüm evren

bir gözünde semah durmuş her deliren

yüreği kan

yediveren

umarı yok

yorulmuş

umut diye

ciğerini kemirmiş

peşinde bin cellat

sarılmış çevre yan

vuruşmuş

vurulmuş

yenilmiş

düşmüş

tarih yaşında

meğer çoktan ölmüş

adı barış

/kör bir iklimdi bize kalan

ne bir dal

bahar

ne boran kar

başıboş korkak

geçerdik kavgalardan

biz çıplak

aşk çorak

sevişerek

aynalarda kırıldık

hep uzak

hepsi uzak

hayal

susmalı artık

kör iklimlerdi bizden arta kalan/