Adı Konamayan Hatıra...

Umut Eren Şenol' a

vakit geçerken oyalandı akşam

durgunlaştı ağırçekiminde yer

yer ağarırken gök kubbelerde

renkler rahimlerini unuttular

soyağacımdan düştü isimlerim

çıplak anı ağacından dalgınlık

savrularak rüzgar yapraklarla

teslim oldu geceye kararla

toplandı denizlerin sonrasında

geceyi kımıltısız bekleyen acılar

gün akşamla bir döndü kendine

dağlanarak etlerime isimlerim

ezanla kulağıma üflenmiş mühür

her zaman akşam kızıllığından

kor gözlerle ağlanır gece güne

sadece adı konmuş unutuluşun

tanımıyor gölgeler birbirlerini

adı konamayan hatırada artık

kulağımda akan ezel bir ezgi

yabansı rüzgar dilinde özlem

gecenin alnından öptüm usulca

gözlerimde güneş serpintilerim

bakışlarıyla ağlamsık / anladım

doğruluyordu ay / ölümlüydüm

eteğinden öptü gece

alınyazımın