Adı Yar Olan Yabancı'ya

"Yumruk izlerimde kanayan duvarlar gibisin adı yar olan yabancı"

Kaç karanlık daha b/eklemeli İstanbul'un leyline

Kaç vaktin katline vacip olmalı bu ayrılık

Ve hangi düğüme b/ağlanmalı

Sayamadık !

Adın b/ağrımın k/özlenmiş sükûnetiyken

Bir mevsimin serencamında seni yitirişlerimi kınayan şiirler gibi

Düne efsunkar anıları saklıyor

Güne sitemkar ahlar bırakıyorum.

Cüzzamlı bir vakitti bizi ölü bulduğum saat !

Önsözü olmayan birkaç satırda okudum kendimi

Beyaz üstüne kara ile

?yumdum gözlerimi, sen düşüyle'

Ve sonra

Son sözü olmayan bir satırda sevmiştim seni

?hep sesimde kal diye'

Hatırla

Cüzzamlı bir vakitti bizi öldürdüğün saat !

Cennet mahallim bilirken seni

Senden bana kalan uçsuz bucaksız bir arasat

Ve göğsümde inleyen mahfi bir cehennem...

"Artık

Arayışlarımda ilansız bir resmin gölgesisin adı yar olan yabancı"

Sustukça körüklenen bu acı

Bu riyasız sancı

Ve bu darağacı

El yordamıyla seçilmiyor !

Açılmıyor İstanbul'un seni saklayan peçesi

Ve gözlerime sürülen bu pejmürde hüzünden geriye

Bir ah kalıyor.

Bu kalabalık çaresizliğim yedi düvelin kulaklarını örselerken

Sende s/ağır bir rüya sayıklanıyor

Kötürüm düş(üş)lerimi omuzluyorum yaşamın duvar diplerinde

Ah zemheri kesmiş avuçlarımda İstanbul yanıyor

Üşüyor dalgalar

Hafakanlar üstüme yıkılıyor...

Aşksız geçen günlerimi ömrümden düşüyor melekler

Birkaç şiir kalıyor uzak mesafelerin teşbihiyle yorgun

Bir de bungun gözyaşlarım

Adımı uyak düşen şiirleri okuyorlar amel defterimden

Heyhat ölüler şiir yazamazlar !

Kimsecikler görmez onları

Kimsecikler dokunamaz...

Bir sen tanırsın beni kangren parmak uçlarımdan

Ve bir sen d/okunursun ruhuma bize yaşatamadıklarından

(vakti s/onsuzluk

16 Şubat - İstanbul