Adı Yok Bu Sevdanın

Bilirim sen gülmediğinde

Ağlar benim şehirlerim

Sert rüzgârlardı

Savrulduk iklimlerin ihanetinde

Ve yanarken tutunduk can havli ile

Parmak uçlarımızdan

Sen yaralı ben geveze

Ne bir ortak yanımız vardı

Ne de bir kelime aşk

Sen düne pişman yanıkları yüreğinde

Zaman işkencesi gören sabırsız

Öyle gülerdim ya sana insan unutmaz mı diye

Unutmazmış

Unutamazmış

Sevmeye görünce bir kere

Sen her seferinde kessen de yüreğimden bir parça

Yine de utangaç yaşlarımı saklayıp

Kapındayım işte her gece

Acemiliğime ver diyorum

Aldırma sen

Aldırma diyorum ya

Biliyor musun sana benziyorum sanki

Sevmenin her adımında

Gülen gözlerin arkasına sakladığım

Fırtınalı denizlerim var artık

İçimde zebaniler ve azap mahşeri

Yine de her sabah olması beklenen

Cennet düşü ile kalkıyorum güne

Ama yine her gece hicranlı yaşlar

Ve başlayan karanlık ağlayışlar

Adım yok

Senden kimliksizim

Ne zaman koysam elimi yüreğime

Avuçlarım içemediğim kanımla doluyor

Zaten göğüs ağrılarımda arttı

Ne tarifi var ne ilacı

Ölümü de sevmeye başladım

Öldürmeye çalıştıkça içimdeki beni

09.08.2013 / Şair-i Gülhan...199