Adımı Sen Koydum

Yalnızlığı, kimsesizliği ihbar eden,

gecelerin yabancısı değilim...

saatlerin yaralı,

şuursuz zamanlarda,

anlamını yitirmişim,

yaşamanın ve ölmenin...

karanlığın zifiri boşluğuna kilitlenen,

gözlerimde

umutların fecir bakışlarında,

çaresizliğe bile isyansızdım,

ıssızdım...

tükeniyordum...

tüm güzelliklerle,

düşlerimle uçurum yolcusuyken,

ruhum, benliğim...

ve ben aklında yer etmişken,

kederin hüsranın

varlığınla karşı karşıya geliverdim

uzanan ellerine tutunduğumda,

iliklerime yayılan bu ısı neydi?

neydi bakışlarına düştüğüm cemre ?

gecelerinde aydınlık olduğunu söyleyen

neyin sarhoşuydum böyle?

çözümsüzdüm...

yüreğine indikçe alışık olmadığım

o ulvi sevginin aynasında beni bulmak

sonsuz hazzını yaşamak

sevmenin sevilmenin...

korkusuzdum...

Sevdiğim ahhh

şimdi mesafeler hasretle gülümserken,

biz aşkın göz yaşlarında,

ıslanan mutluluğun dansında,

çocuksu sevinçler içindeyken,

ben yine vuslatın vasiyetiyim...

yalnızlıkların...

haykırışların...

sessizdim...

ve bilesin ki irem gözlüm

sevdanın menekşe bekleyişlerinde doğdum

kimliksizdim,

adımı sen koydum....

Meryem ASLAN