Adın Soluğuma Can

Sussam şiir

Adını söylesem destan

İçinde tuz eriyen

İki bıçak kesiğidir gözlerim

Yine uzak yollara ağıtlar döküyorum

Kalbime çaktığın çivileri sökerken

İzi kalsın hiç olmazsa ağrısı dinse de aşkın

Olgun bir meyve kalbim ömrümün ağacında,

Taş atıp düşürmek istiyorum

Kurda kuşa yem olmasın

Düşlerimi özledim nereye kayboldular

Adının harflerine dağılan gülüşümü

Dudakların yüzüme yerleştirsin yeniden

Tuzu kalsın hiç olmazsa suyu çekilse de aşkın

Ruhumun sularına dizmiş mayınlarını

Acının donanması kalbime demir atmış

Çoğaldıkça hasretim

Kırılmış cesaretim

Biri benim yerime yaşasın şu ömrümü

Ben bir orman yangınında kül olmak istiyorum

Közü kalsın hiç olmazsa ateşi sönse de aşkın

İsyanı unutmadım bilirim reddetmeyi

Kuyular yurdum benim kaybolmam öyle kolay

Bir avuç kül denizi kirletmez ama

Bir kıvılcım ormanı küle çevirir

Ummanlar aşıp geldim bu gölde boğulmam ben

İki derin nefesim oldukça o gözlerin

Azı kalsın hiç olmazsa çoğu gitse de aşkın

Sesimin kenarında özlemim dolanıyor

Soluğuma can diye adını söylüyorum

Gücüm tükenmiş değil bakma durgunluğuma

Bir damla su ile

Bir bahçe yeşertirim

Dilim türkü söylemezse kalbim tükürür beni

Sazı kalsın hiç olmazsa telleri kopsa da aşkın...

Barış Çelimli