Af Yok

bir şiir düştü avucuma

titreyen gecelerin sesinden

bir sen bakışlı yalnızlık takıldı eteğime

bir de sensiz günlerimin büyüttüğü

tek fısıltım da beni boğacak zombi düşlerim

peşimde...

yine bir kaçma telaşına kapıldı

gecenin çarpık merdivenlerinden

kanatarak diz kapaklarını

aciz benliğim

soyuyordu latif vücudunu şafağın

portakal gülüşlerin dökerek dişlerini

sustuklarını akıtıyordu leblerinden

sen ki tüm yılların zebanisi

her enkazda çıkarılan buluntu

ömür taraçam da asılı kalan sarkıtım

ıssız ufuklarım da kaybolan gözlerimdin

şimdi bir papazdan af diliyor dillerin

ve af yok diyorlar bahtiyar melekler

ve af yok diyorlar bahtiyar melekler