Ağaç Kovuğu

ellerimi kaybettim yüreğimin göğünde

yıldız yıldız parlarken gözlerin

kirpiklerinle patlattım rengarenk balonlarımı

ağaçların istilasında gümrah bir ormanda yitirdim

saçları örgüsüz kızı

rüzgar şamarıyla bir o yana bir bu yana savururken

yağmur damlalarını

tuzlu sularla öpüştü öpüşmeyi bilmeyen dudaklarım

ana kucağına benzettim ağaç kovuklarını

aradım aradım

her bulduğumda tamam dedim

bu benim olsun

sığınayım

benden önce sahiplenmişti oysa

her bulduğumda tekrar kaybettim

patlayan balonlarım gibi patlayan hayallerimin peşi sıra baktım

elveda bile demedim ağaç kovuklarıma

bir kibritle ormanı yaktım

alevler örsün saçlarımı

...