Ağır Gül

sabah kokuluyken

anlamini çocukluğundan getir

korkuluğuyum bu akşam da

seni sonlara taşıyacak göçlerin

adımın içinde seni sonsuz yaşatmak

yağmuru en çok sana benzetmekle hükümlü

heveslerim

üzgün gibi durduğuma aldırma

sen çocukluğundan getir yeter

razıyım

tanıma her kente ayrı bir şarkı bulan

yalnizligima terk edilmeyi

gözlerimin her anı dünyayla

dünya senle

sen kendinle...

farklarimiz bir

birlerimiz ayrı...

ağır güldün kaç kez

yanımda bitmeyen bir yoldun

düşlerime çalıştı bitmezliğin

yürünmekten yorulmadin

bir sonraya zaman bırakmak adına

sustum ağaçlara

kendimle rüyalasiyorum...

kendimle iki kişiykendi o gülümseyişim

misafirlere salonlar ayrılırdı ya

kendime değişik sakallar ısmarlardım

devlet cumhuriyeti kutlardı

halk devletin cumhuriyeti kutlamasını

türküden türküye değişik yüzlü bir sevdada

akşamı beklemeden ağlamaya istekli

şimdi gene yoksunum

yaza uzaklaştım sadece...

son yıllarını mahalle öyküsüz geçirdi

çocuk seslerini bir ayrılık gibi anımsadı

gölgesiz sokaklarda ölmekten korkarak

uzak bir peyzaja anlam vermek için

hafta içli zorla rüya görmeye çabasıyla

birbirini boğan korkak renklere sığındı

en iyi zamanı hep sonraya sakladı

ekmeğinin kenarında mutlakaydı hep bir başkasına

ağır gül kokuları üzerine bıraktığı şiirde

gözlerinin en mutlu haliyle

pastellediği boğuk bir mevsimden

özlediği bir düşünceye gömülü...