Ağız Dolusu Gün Kırıkları

gamzelerimin dehlizlerinde yokluğun uyur,

düşlerimde yaşattığım kırlangıçlar.

bazen bir rüzgar bazen bir yıldız olur,

cesedimi ezip geçerken gidişin,

ağlarım.

boğulur denizler,

dağların sensizliğe bakan sarp yamaçlarında.

dalgaların kıvraklarına bırakıp gittin sesini

vurgun yiyen,

bakışlarıma gizledim kimsesizliği

adını kazıdım,

martıların yakamoz suretine

ben sen koktum,

günahlarımda yargılarken kendimi

dört yanım uçurum,

ellerim kalbine giden yol olsa da

tutarken seni incitmekten korkar(d)ım

yolun sonunda yine sen olduğun halde,

neden ..

söyle neden bu kırıklar?

mavisi eksik şiirlerimin yırtılan köşelerine

şimdi adımızı yazıyorum...

kahrolası bir ayrılıktır payımıza düşen

haritalardan silinmiş kentlerin

yılgın çığlıklarında

bilirim;

kabuk bağlamaz artık parmaklarım

şahdamarım böyle kanarken ..

...yar

söyle, nerde kaybettik bizi

geri getirmiyor uzayıp giden yollar...

martı kanatlarına asarken düşlerimin kayıp ilanlarını

hangi şehir(e) sürgün edildi o kahve gözlerin (!)

her aşk sancısında

aynı lokmanın acı izi var dudağımda

aynı sessizlik ve aynı soğukluk

buz tutmuş gecenin karanlığına inat,

her yalnızlığın diz çöküşü

kalbimi yaralayan

ve beni gün ışığına çıkartmayan.

bu yüzden her yangın sonrasında kilitlenen

ağız dolusu gün kırıkları...