Ağla Ey Can

Ağla ey can!.

Katıla katıla ağla ki

Gözlerin kirden arınsın.

Tuba dalıyla kanatlansın

Sırat'ı zorlayan vücudun.

Silkiver eteğindeki taşları,

Siliver gönlünden kuşkuları…

Belki sevda selidir, ağlamak

Ferhat’ın tırnaklarından boşalan

Belki de çölleri yeşertme umudu...

Belki rahmet belki hikmet, kim bilir?

İlk nefesindeki bebek gibi ağla.

Günbatımını süslerken

Gözlerindeki kızıllık,

Vücudundaki zelzele

Kıyama dek sürsün.

İbrahimce ağla ki

Melekler üzülsün.

Ağla sen ey can!.

Kıyameti yaşarcasına,

Günahlarını yıkarcasına,

Ferhat’ın tırnaklarınca ağla.

İnan bana, ağladığınca hürsün.

_

Aziz Dolu Atabey

Bolu–1998