Ağla Rab

Tanrısal varlıkta son bulan suyun

Üstüne yazdığımızı sanırız herşeyi,

Öyle bir farkındalıktır bu.

An'ı bir kenara bırakıp

Sorgulasak;

Zamanın di'li geçmiş halini

Bir çırpıda öldürenleri...

Kocaman özürlerin sıkıştığı

Kör fikirlerin köşelerini

Yontmak istercesine eser rüzgar

Ruhun inceliklerine.

Kara bulutların toplandığı beyinde ki

Fırtına, şimşeklerin ızdırabını kamçılarken;

Yakılan can günahları dillenir...

Öfkeli tene değen

Kızıl mavi gamlarla ağlar yüce Rab!

İnsanlık dilenir,

Tıslayarak dökülen kelimelerle

Çaresiz dil...

İner huzursuzluk, dilden beyne

Yağmur diner.

Yontulmuş ecişler;

Başlar aynı seramoniye

Üç ileri, beş geri

Elde kalan iki...

Yetmez ki insan demeye?

Yetmez !

Yeniden ağla Ya Rab!

Dindir ruhlarda alevlenen ateşi

Dindir öfkeyi...

Ağla Rab!