Ağlak

Ellerin ıslanmış,

Bir o kadar da saçların

İnadına kupkuru kalmış...

Belli ki fırtına kopan gözlerini

Avuçlarında kucaklamışsın

Ağlamışsın, ağlamışsın...

Elmacık kemiklerinde nemli ışıltı kalmış,

Gülsen şimdi sen

Ay yüzüne vursa

Parlasa yanakların

Yanaklarında doğsam bir güneş gibi...

Ben kim miyim?

Gözyaşlarını kurutan hava benim.

Nemli yüzünü parlatan ay benim.

Parmak uçlarında bakterileşip,

Teninin sıcaklığında ölen benim.

Gözlerin dolmuş bak yine

Ağlamalısın silmeden, ağlamalısın...

Çenenin kuytusundan düşecek

Her bir damla

Toprakta filizlenen bir mendili yeşertecek.

Sakın eğilip yorulma almak için

Son bir samyeliyle

O mendil havalanıp gözlerinde bitecek.

Gözyaşlarında eriyen mendilin

Pamuğu benim...

Ağlıyorsun, yapma!

Beni bırakıp giden, ben değilim...