Ağlama

şarkılara tütün sarıp

şiirlere rakı döküyor şimdilerde

bazen ahraz bir dağ gibi susuyor

bazen de tebessümler parçalanıyor

yüzünün dalgakıranında

öyle uzun zaman olmuş ki gülmeyeli

hangi kadrajdan baksan yüzüne

yüzünden vagon vagon hüzün katarları geçiyor

tanırsın sen onu

tanırsın bir zaman tırnaklarınla sırtına kan vadileri açtığın

öpüşü dağlı

susuşu dağdağalı o adamı

hatırla…

nasıl pervaneydi peşinde

nasıl mabedi bilirdi gölgeni

bir yüz görümlüğü görebilmek için seni

nasıl ateşlere yürürdü

ki o adam...

el değmemiş bir masal gibi sevmişti seni

dokunmadan

koklamadan

vurgun yemiş süngerciler gibi soluk soluğa sevmişti

olurda bir gün

tebdili kıyafet giymiş mağrur bir sultan gibi onun cehennemine sürersen atını

izbe bir köşede

boğma rakı gibi boğulmuş

ipi kopmuş tespih gibi dağılmış

duman altı acılara tetik düşürürken bulursan onu

okursan duvarlarda sana ve kana belenmiş şiirleri

ağlama!

ağlayıp ta

tuz basma yarasına

konuş, bir şeyler söyle

sesinle dokun jilet artığı acılarına

ellerinin en şefkatli yanı ile tut sana susuz ellerini

sigarasızsa

sen kokulu bir sigara ver

üşüyorsa

ört üstüne gölgeni

ve…

kaldır başını da bak

balık katliamı yapılmış kanlı denizlere çevirdiğin

kızıl mavi gözlerine bak

bak ve gör kendini!