Ağlamak Var Şimdi

I

takvimlerden düşerken bir yaprak daha

savrulur ömür mevsiminden

bir sen

bir ben

bir de bizden biri

çoktan sararmış yaşanmışlıklar

defnedilirken göz pınarlarında

sitemler bırakılır gök maviliklere

mutluluktan yana çaresiz -an-lara

hep yaşanamamışlıklara

günler aylar ve yıllar

eskir işte zamanla

ve eskitir insanı bazen insan da

II

gözlerinde tarifsiz renklerin hayallerini

dilinde buruk ve kekremsi bir tadı

bazen bir çocuktur bırakır geride

bazen bir genç kız

son vedaların beyaza çalar rengi

gün gün kanı çekilirken yüzünde

oysa, yaşam sevgileri taşarken yüreklerinde

bu günü ve yarını kalmayan

sonbahar vurgunu düşlerin hızla solar çiçekleri

zaman durmaz

alıp götürür uzaklara

gam dolar keder yazılır sayfalara

en sevgili parçana eklersin koparır da çaresiz ellerini

ve yaşam sevinçlerini

bırakır gidersin

onkoloji servislerinde her şeyini

her şeyini

III

takvimlerden düşer bir yaprak daha

savrulur ömür mevsiminden

bir sen

bir ben

bir de bizden biri

ağlamak vardır artık

bir lokma ekmeği

bir yudum suyu veremediğimiz

nice çocukları yitiririz

yetersiz beslenmeden der de

avutur muyuz

kandırır mıyız kendimizi

-açlık-dır adı bu ölümlerin

oysa bu dünya zenginlikleri

biliriz hepimizi yaşatabilmeye de yeterdi

paylaşmayı bilebilseydik eğer

sömürülmeseydik

yoksulluklara mahkum edilmeseydik

insan olana yeterdi

IV

yeni bir yıla girerken

yurdundan yuvasından sürgün

baki milyonlarcasına gün gün yenileri eklenen

aç sefil kimsesiz

göçmenlerimiz

terör kurbanı canlarını bırakarak geride

evini yurdunu terk eden gariplerimiz

yoksul

kimsesiz

ve sahipsiz

kar altında kaderine sarınmış sur diplerinde

yıkık harabelerde terk edilmiş

ölümünü bekleyen bizim insanlarımız

bizim insanlarımız

V

hoş geldin yeni yıl sevinçleri

çok uzak şimdi bize

ağlamak var şimdi

insanın insana ihanetlerine

alçaklığı

sömürgeci emperyalizmin

hainliği önce vatana

sonra kendi insanına

ölümü yazması

suçsuz günahsız insanların alınlarının ortasına

kaderlerinin baş sayfalarına

VI

takvimlerden düşer bir yaprak daha

savrulur ömür mevsiminden

bir sen

bir ben

bir de bizden biri

yeni yıla girerken

bir can daha tadacak ölümü

bir canla bitmeyecek

ardı arkası kesilmeyecek

toplu katliamları yaşayacağız

biz insanlık

şeytanın hizmetkarı hainlerce

vurulacağız her hangi bir yerde

ölümün soğuk yüzüne alıştırılacağız

üzerinden kimlik çıkmayan

kimliksiz çocuklarımızın

cesetleri toplanacak sahillerden

ve takvimleri unutturacaklar

yalnızca acıyı anımsayacağız

yaşamayı unuttuğumuz yeni yılda

bir sen

bir ben

bizden birileri bir de

savruluruz ömür mevsiminden

son nefeslerimizde

bir yaprak daha düşer sonra

takvimlerden ...

istanbul - 31 aralık 2015