Ağlayan Ceylan...

Tek tarafa yıktığım

? yan-

Ve gün ellerine bakar uzayan parmaklardan

Gök kuşları uçar aralarından

Geceye devir, yıldız seğirir geçkinlerini

Bir adam kadehini alır dağların solfejine vurur demi

/ ... /

Yüzünü yaza vermiş, çıktığı yüksekten günle dönerek ilerliyor göğe

Zaman saklanır, gölgeler görünmesin diye gece iner yere

Ormanda ağaçlar rüzgârın müziğinde başlar valse

-baktım yüzüne-

-Aksakal buzul çözmüş kırılıyor bilekte

Çözüldükçe çoğalıyor her bilmece-

Ne zaman çağ kendi bildiği şarkısına zorlasa

Uğultular kurakçıl steplerini yalar atları şaha kalkar

-Vadide neden tek söğüt dalını kırıp ceylan saklar-

Tenha bir derenin kıyısında mehtap su içmeye dalsa

Titrek basar toynaklar

-avcı arar-

Ve gün düştüğü yerde suçlanır

Kan

Fışkıran

Gecenin uzayan parmaklarından sızan

-Alnında ter suçluluğu-

Tuzu postunda eriten toprak utangaç

Ceplerinde kuruttuğu rüzgârı küheylanın yelesine asar

Tunç uçlu mızrağın parlaklığını emen can

-Kanda ağlar-

O vakit

Bir geçit daralır göçebe ağzımın otağında

Naralar sarsar yalçın kayaları

Bir tutam tütün yakar

-oturur avcı ve adam-

Yanar bağrı/m duman, duman

Pusu kaplar dağları ay kaçırır bakışlarını

Ahh anam!

İçimde katmerlenir zift kokar mavi

Kervanlara şemsiye açar bulutlar

Gönlü mecnunun çöllerine hep kum yağar

Heyy!

Avcının gözü kana düşmüşse

Hakir gör sen boşluklara bağdaş kuran tanrı

Bir somun kursağını dara salmış muhtaç

Akıttığı kandan utansa damında çocukları ağlar

Toprağında nice kör kuyular var

Aç açıkta -yurdunu-aşını- dağ sanmış

Evi sırtında olan göçebe yaşarmış

Umut kapıları kapandıkça sığınıp

Kırdığı dizinde hac yolundan geçen tövbeye kanmış

Yıkasa diyorum

Tohum doğar mı sil baştan

Toprağa su, ekine derman

Eşkıya olmadı henüz bakar çatlaktan

Utandıran sen değilsin

Utanmaza gün olur sopanı vurur musun yaradan

Bak avcı avdan önce düştü

Yerde çekilir can

Silahını kınına taktı bu gece

Onun için doğa düşmesin diye

Adam orman

Avcı dağ oldu

İlk defa bir ceylan ağlıyordu avcının ardından