Ağlayışımın Biçimi

yurdumdu baktığım her karmaşada ölüm

hırçın saatlerine yakalandığım akan su gibi

hiç durmadı sıcaklığın avuçlarımda

otları hep saçlarım bildim

bileceğim de

bitsin karmaşa

ellerinin uzandığı yabanda

mevsimler yıkasın saçlarımı...

yüzün

ağlayışımın biçimine benzer

gri bulutlar fışkırınca gözlerimden

her şeyi alıp götüren bir yağmurdur

ben sandığına gülünce gül

yaşamak soluklaşır

yeri boşalan denizin olacağım

hiçbir şeyin olamazsam...

camları kırık bir ev kadarım

dışına korkunç içine soğuk

özleme dayanma gücümün sonunda

burnu kanayan çocuklara benziyorum

mahçup utangaç yaşama istekli

bakışlarımı suçlayadursun sabah

sıtmalı yarınlara yazdığım şiirin

yarısı sen yarısı sensizlik

seni kendime soruyorum...