Ağulu Düşler Arenası

Ruhun,

Ölüm denilen balçıkla sıvanınca anlarsın kaça bölünür hayat...

Nakavt devri bitmedikçe,

Dirilişe hazırlanamıyor insanoğlu...

Deniyor...

Bir daha,

Bir daha!

Kaç kez daha devrilmeliyim yere?

Kaç ayrılığa bulanıp,

Kaç defa kesilmeli nefesim?

Uzayıp giden ve muamması hüsrana gebe gecelere ne demeli?

Darp edilmiş yüzüm,

Katledilmiş özüm...

Kırılan köprücük kemiğinin iyileşmesi kadar kısa değil bu hüzün...

Karanlık ve izbe kalmış sokaklar,

Sabah'a var daha...

Köşeyi dönünce,

Gözleri kan çanağına dönmüş kadınlar çarpıyor gözüme...

Her birinin;

Yüreği acze düşmüş,

Bedeni zehre...

Amaçsız bir delikle vuku bulma arzusu yüzünden üzülenler...

Utanç!

Ar perdesi kaç kez açılmalı?

Kaç sahne yeter son tiradına ulaşmak için?

Yürüdükçe savrulan gözyaşlarım da boğuluyorum!

Biliyorum...

Dumanı üzerinde bir köz düşürdün bana,

Yaramı dağlayıp,

Dilimi bağlayıp...

Sus ...

Nasılda inceden işleyen bir sızıdır bakışların...

Sensiz ne rakı'nın tadı var,

Ne de seher vakti ağarması günün...

Sensiz bende meçhulüm,

Fail'im ol...

Gel...

Hilal Oğuz