Ah Gönlüme Açılmış Devasız Yaram

Rüzgarın karanlığıyım sensizlik gölgesinde

Yağmurlar mavi bahar bekleyişinde

Yedi asır sensizliğin sızıntısı göğsümde

Tuza banmış yaralarım ağırı içinde

Güneş çekilmiş şafaksız sabahlarımdan

Sinsi bir deprem uyur durgunluğumdan

Haykırır umutlarım semalara adını

Ey yüreğimde saklı hüznüm

Söylesene!

Sen sevdin de ben sevmedim mi?

Geceden sabaha hüzün serpişir gözlerimden

Pas tutan kalbim yaşlı bir saat zamana

Karanlıklar içinde sözcükler donuk kalbimde

Öznesi sen olan ömrümün sen seferinde

Pus tutmuş umutlar uyanırken aşka

Suskun gözlerin duruyor karşımda

İçinden geçiyorum bir sözcüğün

Ekoseli puşine yaslanıyorum

Sus gibi hasret dolu yüreğim eriyor

Geçiyor göğsümden bulutların grisi

Gelmeyecek bir rüzgarın nefesine

Çaresiz kalıyorum yine sana

Kıyıya vurmuş düşler takılıyor gözlerime

Aşk diyor düğümlü boğazıma

Yürü diyorum esaretten yoksun ayaklarıma

Ben dipsiz kuyularda arıyorum senliğimi

Ufkuna sesleniyorum buğulanmış nefesimle

Kayboluyorum bilinmezlik içinde

Bir emanet saklıyorum içimde sevdanı

Yüreğimi sökemiyorum yerinden

Feryadımı kesiyor karlı dağlara vuran yoksunluğun

Kaç kara geceyi boğdum sensiz kalan gözlerimi

Beklediğim vuslata gözü açık gidiyor ömrüm

Ruhum gözlerinden içtiğim cenneti özlüyor

Secdeme serili dualarımı gözyaşlarım eritiyor

Ufkuma serili hayallerim sensiz üşüyor

Ah! gönlüme açılmış devasız yaram

Bilmez misin sensizliğin yüreğimi kanatır