Ah İstanbul

Ey İstanbul!

Derdim içime sığmaz oldu yine

Bugün yoldaşım sen ol

Yük olmayalım kimsenin gönlüne

Ben kâğıtlara ağlayayım

Sen yağmurlarını yağdır her yere

Gözyaşlarıyla yıkansın kirli mahalle,

Belki temizlenir bu fani çehre...

Her kalbi kırılan insan gibi

Kötü olmaya özenir olmuş birileri,

İyi biri olmak değil, sevilmek istiyorum bende.

Kötü olan herkesin değeri neden bilinir?

İnsanoğlu neden bu kadar acizdir?

Neden gerçekten sevilmezdir seven?

Size soruyorum ey İstanbul,

Ah yine çok soru sordun desene.

Biz sevgide ölçüyü kaçıran insanlarız,

Bu yüzdendir değerimizin bilinmeyişi..

Ah kötülerin kazandığı İstanbul

Ben buraya ait değilim

Gidiyorum işte, ama dur

Mutlu olma hemen

Birinden nasıl gideceğim öğretilmedi ki bana

Sev çok sev, hiç vazgeçme dendi..

Bilirsin hep derdim ey sevgili

Sevmekle düzelecek bu dünya..

Beyhude yalnızlıklarla dolu,

Kalbime göç ediyorum şimdilerde

Göçmen kuşların yüreğimden

Yüreğine uçması ümidimle

Sen hep hoşça kal ah'lı istanbul..