Ah Manolya...

Ah manolya,

Baharlara açtığında çiçeklerini

Nasıl da vakur durursun semaya

Bir yelkenli geçer gözlerinden

Peşinde yunus sürüsü

Köklerin toprağa hasret çizgilerde gülümser o an

Yenilenirsin...

Ah manolya,

Umarsız sevdaların ilmeğinde sığınırım sana

Renginden huzur ister yürek sızılarım

Elimde sararmış sayfalarla

Kırık kalemimin ucundan şahlanırım...

Gövdendir o an sırtımı okşayan

Ben hissinle olmazları yazarım...

Ah manolya,

Hüzünlerin asi çığlığı

Haydi, yeni bir masal yarat

İçinde bir küçük kız bir de uçurtması olsun

Kuyruğu yükseldikçe değsin saçlarıma

İçtiği maviyi akıtsın ruhuma

Biraz özgürlük biraz emanet çalsın yarınlarıma...

Ah manolya,

Yenilenmek istiyorum ben bu bahar

Sarılara, mavilere, yeşillere bürünsem diyorum...

Hani şöyle en gösterişlisinden,

Kır çiçeklerinden taç yapsam başıma

Sonra koşsam, koşsam deniz boyunca

Yorulsam bir kayanın ikindi vurgununda...

Ah manolya düş kokulu çiçek

Yeniden kendime döndür beni

Yenilendir bu bahar

Geride bıraktığım her ne varsa

Kokunla yok et bir anda...

Ah manolya, ah...

Rüyaların sessiz dokunuşu

Aç haydi, korkma aç

Tut beni hayata...

04 Nisan 2009

***

Not: Uzaklardaki yüreğimle düş bahçelerine uzanan bir sohbetin sonrasında kaleme gelen duygulardır bu dizler...

***

Değerli Birsu Canyol'a sonsuz teşekkür...