Ahiri Ruh...

kara bulutların sabah yelleriyle estiği yanlızlığım

pencerede üşümüş kanatları kırık kuşum

kaybolmuş bir çocuğun hıçkırıkları gibi akan göz yaşlarım

ızdırabımı gök mavisine boyuyan yıllarım

işde o ben, nehirlerin denize döküldüğü yükseklikdeki adam

şiirlerde kelimeleri dans ettiren şair

var olmanın felesefesini yazan o ahiri ruh

yüzümdeki engin çizgiler

sakalımdaki hırçın beyazlar

güneşin battığı yerdeki adam

yaprakların damarlarındaki oksijen

firavunun rabbini anlayıp ona secde ettiği toprak

dünyanın sekizinci harikası varlık

sögüt dallarından düdükler yapan

anadolunun yanık havalarını çalan çoban

çocuksu ruhunu hala kaybetmeyen o temiz yürekli insan

o simsiyah saçlarının arasına yılların imzasını atan beyazlar

küçük çukurlar kazıp içinde karpit patlatan çocukluğum

işde o ben var olmanın felsefesini yazan

ahiri ruh....