Ahrar / Kayboluş

Göz çukurlarında ecel kökleri yerleşmiş kırlangıçlar

Yaşam nefesi sönmüş bahçede

İnsafsızca çalan çanların gerdanında geceyi kutsamamalı

Bilakis kabiliyet yoksunu fırkalar dokunmadan ölüme

Bir sonraki aşka minimal köprüler kurulmalı

Bayım!

Kurdelası açılmamış sözler kıstas alınacaksa parmakucu kıvrımlarıma

Buruşuk sesleri meczubun kulağına bırakın cüceler üflesin

Ben köse kalmış umutların boynundaki Ahrar

Siz gayya dehlizlerinde selametsiz tutsak

Başucu sancılarının melodisiyle

Kum tanelerinin zamanla kusursuz dansı korkuturken

Boşluğun zifafındaki kontesleri

El yordamıyla dokundukları isli duvarlarıyla kaplı labirentten kim kurtaracak?

Unutmanın eşiğine gelip

Başınızdaki düşünce çöplüğünü devşirirken anılar

Soykırıma uğrayan rüyalarımın her birinin adına karanlığınıza

Bir kabusun mumunu yakacağım

Ve ben

Geçmişteki imanınıza el basarak soruyorum ki

Merhum tebessümü cürüm yeri olan

Saadetsizlikten kuruyan gözlerinin önüne serilen kimsesiz mutluluğa

La diyen bedevinin

Nazından medet umup nazarına sığınan sevgili

Bin dirhem hainlik çölünde ayıplarınızla kaybolmuşsanız

Bunun vebali kimin?

Tasviri zor tablolardaki kelime israflarından utanarak diyorum ki

Siz alengirli aşkların Tanrısı!

Yalan meyvesinin çürümüş tadıyla yaşamaya mecbur bedenin taşıyıcısı

Çaresizliğin tahtında yeşeren sarmaşığın zehri kaparken dudaklarımı

Ebedi figanımı kulağınıza iliştirirsem namerdim!