Akif'e / Ölümünün 80. Yılına Rahmet

Bir gece ki sabahı olmayacak kadar uzun

Ufuk da hiçbir ışık belirtisi yok

Sabahı bir daha görmeme ihtimali kuvvetli

Her yer karanlık, kıymeti yok ekmeğin, tuzun

İyilikler saklanmış, yerin altında mübarek

Korkulu gözler, kaldırım taşı olmuş, yerde yatmakta

Bir el diğer eli tanımaz halde öylesine yabancı

Bir millet ki cihana değer. Eh! Yaşıyor sürünerek

Yaşamak dediğin onurlu ve hürriyet ile olur

Bu ikisi yoksa genimize aykırı, ruh kabul etmez

Haykırdı bir kere Ata'm; Ya istiklal ya ölüm!

Türk' e pranga tutmaz ki sonunuz yıkım olur

Bunu bilen bir yiğit şah ı münevver

Akif derler sanına, yüreğinde millet sevdası

Tarafını seçti, katıldı Hakk'ın, halkın yoluna

Yan gözle baktırmazdı, istersen dünyayı ver

Korkma! Sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak

Cesaretin kaynağı bu millete olan sevgisiydi.

Yılmaz bir ordu olsa ancak bu kadar kükrerdi

Düşmana kelimelerle taarruz bu kadar şanlı olur ancak

Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda

Elde yok, avuçta yok, zihinler boşalmış iken

Nereden buldular ki o yüreği yedi düvele diklenen

Ölümle sevdayla kucaklaştılar ne bir ses ne bir seda

Öyle bir anlatmalıydı ki okunurken yaşansın

Yüce bir gönül hükmederse kelimelere, belki,

Bir yandan aslanın pençesi gibi kuvvetli olmalı,

Bir yandan annenin eli gibi yanağını okşasın

Sadece o yazabilirdi, ancak o yazdı zaten

Gönlü Hakk'ıyla beraber, yürekte milletin aşkı

Allah Allah! Nidalarını göklerden indirmek ne zor

Bunu yapabilen bir Mehmet Akif'ti gerçekten

Sordular kendine; niçin marşı kitabına koymadın

Dedi; O artık milletindir, milletin malıdır,

Ben yalnızca gördüğümü yazdım o kadar

Ey Akif! Seni nasıl anlatayım, dizelere sığmadın.

Ey Türkoğlu, Ey Türk'ün evlatları

Göndere çektiğimiz şanlı bayrağa iyi bakın

Orada kırmızı bir bez değil dalgalanan

Hürriyetin, vatan aşkının bedelini ödeyenlerin kanları

H.G.