Akılsız Şair

hiçbir işim olmasa

üç kuruş bile kazanmadan

otursam aylak aylak

şöyle şehrin en yüksek tepesinde

ve bir ağaca yaslansam

mesela,

iğne yaprakları yemyeşil

yaşlı bir çam ağacının gövdesine

şairlik bu ya

kuş gibi yaşamak özgürce...

sonra o baygın bakışlarımla

aşağıları seyretsem

koşuşturup duran insanları

vapurları seyretsem yanaştıkları iskelede

peşlerinden martıları

ve insanlar arasında onlara simit atanları

hani diyorum

hiç olmazsa senede birgün

şöyle keyif çatsam dünya gözüyle

olmadı yanımda bir şişe rakı

tam günbatımında

bütün gemileri yaksam

ve fırlatıp atsam şu denize

...kuruyan kozalakları

içmişim...

şairmişim...

akıl benim neyime!