Akıp Gitti Geçmişimin Ahire Dönük Evveli

Ey gönlümün umarsızca tutkun olduğu geçmişim

İlelebet bir sevda bu bendeki sonsuza uzanan

Hayatımın tam ortasında yeniden karşıma çıkan

Sönmeye yüz tutmuş yangınlarımın alevi

Haydi, gel de söndür sol yanımın cehennem ateşini

Yok, yok ya da uzak dur paramparça edip uykularımı bölme

Duygularım sessizce dinlenirken tarumar etme

Yolunda giden vasat yıllarımın yalnızlığına alıştım ben

Sevda mı o da neymiş, mecaz duyguların dünyaya meyli

Bastırdım ben içimde küllendi sana olan sevgi

Savurdum külleri denizlere, ummanlarda serap şimdi

//Gelgitler de duygularım kıyıya vurmuş bir denizyıldızı gibi çöl yangınlarında kavruluyor//

Gözlerim de bir tutkuydun bıraktım azat sellere düştün

Akıp gitti geçmişimin ahire dönük evveli

Anladım ki tutuşsa da yüreğimde geçmişin özlemi

Sönmeli bu yalandan yangın

Her can yalnızmış fanilik âleminde

Bakıyorum şöyle çevreme yanan yakılan

Hep yalnızlık yaşanılan

Bir ömür göz açıp kapamak anı

Ben de derim ki yaşamadım say sensiz geçen zamanı

Sormuyorum ya sen nasıl geçirdin fıtratım dediğin canından ayrı yılları

Sonsuzluklar da belki bulur ruhlar sevda diye tutkun olduğu cananını

//Mahşere kalan hesaplarım var, giderken benden düşüncesizce, dönüşü olmadığını biliyordun sen//

// İlelebet sürmez bu yangın, gökyüzü düşer belki, bulutlar yangınlara iner ve alev suyun rengine boyanır, aşk denilen mecaz duygu türap olur aslını bulur//

Melek...