Aklımda Kalışını Severim -II-
Keşke diyorum bazen Sofia
keşke çocukken tanısaydım seni
inan ki
parkta saatlerce beklediğim salıncak sıramı verirdim.
Milyonlarca gözyaşı döküp
yinede sende kuruturdum içimi
ben seni özlerken
gündüzün tam ortasında
gökyüzünde yıldız aradığımı bilirim.
Hiç bıkmadım, yorulmadım, küsmedim
ama sen hiç görmedin....
Bilirim bakarsın biryerlerden
herkes giderken
senin aklımda kalışını severim
Sessiz kalmakla
çığlık atmak arasındaki araftayım Sofia
sensizim boğulmak üzereyim
intihar ipleri dolamışım boynuma
üstelik sandalyeyi itemeyecek kadar takatsizim.
Sen kalbimin
kimsenin uğramadığı terkedilmiş köşesine
o güneşsi gülüşlerinle geldin.
Söyle nasıl sevmezdim...
çünkü
adında gördüm harflerin birbiriyle öpüştüğünü
yağmur sonrası
toprak kokusuna eşdeğerdi saç tellerin.
Ben
özledim yazan tüm sevda şiirlerinin
hep
fosforlu sarı kalemle altını çizdim.
Hiç kaybetmedim
başımı yastığa koyunca tavandaki karanlığı izlerken.
Cennetle,
cinnet arası bir yerdi seni sevmişliğim.
Yokluğunda
günyüzü görmedim ki ben Sofia.
işte sırf,
bu yüzdendi d vitamini eksikliğim.
Ki sana kavuşmak
fiziksel intihara bir provaydı bilirdim.
Öyle öldüm,
öyle çok öldüm ki Sofia
hep senden habersizdi gömülüş saatlerim.