Akşam

Akşam ;

perdelerime açılan kapı

İçimin pusulasına uzanan el,

her güneş batımında hülyalarıma

''elveda'' diyerek koştuğum vagon

Örtüler aydınlığın pelerini de olsa

devler kesti sanırım

sokak lambalarını

ve ırmaklarımdan bıçak gibi süzülüp

doludizgin

sessizliğe uzanan

bir kimyayı patlatır beyin hücrelerime

Ne korku ;ne umudum:

Hiçbiri benim değil,

sade geceler benim

doyasıya koynumda

sımsıcak elleri var ve menekşelerden dili

kimse bir deliliğe yeltenmez bu dünyada

bir çilingir sofrasına açılır atlas halı

her akşam oluşunda

özgürlüğü denerim.