Akşam Okumaları

Sus keman!

Ve nihayet ver aşkı yazan satırlarına ey roman

Kendini türeten ayrılık

çağrışımlar topluyor günlerin kuytusundan

Yalan, baştan yazıyor kendini bambaşka yalanlardan

Bu kısırdöngü bitmek bilmiyor

İskandiller salıyorum gönlümün karanlığına

Kendi kıyametine kürek çeken sandalım, sığ sulara varamıyor

Başucumda bir sen, bir karanlık, bir karabasan

Yıkılıyor kağıttan kuleler bir üfürükle

Fakat bu ne şiddet, ne kuvvetli zelzele

Uykusuz gözlerimde bir tan vakti aydınlığı

Dönüyor aynı sıradanlıklara bu muazzam küre

Perdeler açılıyor yine-yeniden

Suflesiz oyuncular hazır sahnede ve perde!

Bu kısırdöngü bitmek bilmiyor

Sus keman!

Ve nihayet ver aşkla aldatan satırlarına ey roman

Yeni yalanlar için bir ışık yükseliyor doğudan...