Akşam Sefası

Güneş zamanı akşama devirdi

Günleri sayarak ömür geçti

Son şafağa belki az kaldı

Akşamla gönül de kapandı

Özlem kokan çiçekler

Gönül dibeğinde ezildi

Misk-i amber diye

Sürdüm Gönlüme seni

Akşam olunca kokusuna bürünür

Sefası cana neşe surur olur

Dibekte ezilir, hep ezilir durur

Gündüz özlem kokusu olur

Akşam sefası olur ömre

Gündüzleri soyunur derde

Akşamdan sabaha devrilir

Gün sayarken son şafak beklenir

/Eser/