Alamancılar

Ve herkes

Çoktan terk etmişti kestane boğazını

Üzerlerinde toprak rengi umutlar

Bir köy otobüsüne doluşup

Arkalarında ağlaşıp duran

Çocukluklarını bırakıp gittiler

Meşeme tepesinin en yüksek yerine çıkıp

El sallamak kaldı geriye...