Albatros Ağlamalar

yaşam ölmektir her an

bu yüzden - görürsünüz, bakarsanız gözlerine -

kalabalık meydanlarında şehrin

kendi cenazelerini taşır binlerce insan

lastik gibi gerilir uzar zaman

u/mutsuzluğa gömerler kendilerini

ve bilirler ki

unutulması gerekendir / unutul(a)mayan

şiir dediğiniz şeyde

sol anahtarı yerine son anahtarı olan

beş dizeden oluşan solfejde

gamlı ezgiler çalar / duyulmayan

bu yüzdendir gecenin sessizliği

ten uyuşmazlığı var benle bu şehrin arasında

ya da gökyüzüyle bulutların

bu yüzden ağlamalarım

telaşsız uçuşlarına benzer albatrosların

sen üstüne alınma kadın

sen ki

bilmekten yanılmaya vakit bulamadın

insan nasıl taşır kendi ağırlığını

nasıl bilebilirdim

bu kadar tek kişilik olduğunu yaşamının

ve bir başkasının sığmadığını

yalnızca

yalnız yüreklerde yazılıdır hüznün ilkeleri

kim kalır kim unutur kim gidecek kim bilecek

kimselere söyleme beni gömdüğün yeri

nasıl’sa elinde bir çiçekle

- bir demet hüzünle -

hiç kimse gelmeyecek..